اشعار مذهبی

ای آنکه زیباتر ز پرواز نسیمی با خاکِ زیرِ پای خود هستی صمیمی مثل حسن تفسیر ذکر «یاکریمی» مشهور در عالم به شاه عبدالعظیمی بوی حسن می آید از صحن و سرایت تعظیم دارد سبزیِ گلدسته هایت با چشم هایِ خود گره وا می کنی تو می آیی و در عشق ، غوغا می کنی تو با مقدمت این چشمه ، دریا می کنی تو «ری» را حسینیۀ زهرا می کنی تو ما تا قیامت خاک بوسِ این حریمیم مدیونِ احسان تو آقایِ کریمیم عبدالعظیمی عاشقِ پروردگا...

من و این روضه ها الحمدلله من و یاد شما الحمدلله من و ماه محرم زنده بودن بود حُسن عطا الحمدلله نبودم، حق مرا سینه زنت کرد شدم اهل بکا الحمدلله من از دامان پاک مادر خود تو را گشتم گدا الحمدلله من از هیئت هزاران خیر دیدم شدم حاجت روا الحمدلله سیاهی عزایت نور محض است که گشته رزق ما الحمدلله رسد روزی که در سجده بگویم رسیدم کربلا الحمدلله؟ ××× شاعر : جواد حیدری...

ما که کل سال پای روضه ها غم میخوریم غصه ی اتمام این ده روز را کم میخوریم هرسه شنبه صبح یا که هرشب جمعه کمیل باده ی تقوای خود را پای پرچم میخوریم یک برنج از ظرف نذری تو ما را بس حسین رزق طول سال خود را از محرم میخوریم ما چنان سرویم از وقتی برایت خم شدیم تا تو هستی کی زمین با قامت خم میخوریم؟ با تو در هر مشکلی راه نجاتی هست لیک مطمئنا بی تو بر دیوار محکم میخورم تو بزرگی پس بزرگی کن شفاعت کن حسین ورنه چوب معصیت ها را دمادم میخورم در جوانی پاک بودن شیوه عشاق توست شرمساریم از شما که غصه ات کم میخورم تربت کرب و بلا درمان کل دردهاست وقت های ناخوشی یک ذره مرهم میخور...

همین که در محرم تو روضه خوانده می شود دل همه به کربلای تو کشانده می شود فقط به مجلس حسین می شود به چشم دید که پادشاه پهلوی گدا نشانده می شود جهنم است نسبتِ بهشت با حریم تو کسی خطا کند سوی بهشت رانده می شود! به مشی نوکری همیشه مشق فرق می کند که «عشق» می نویسم و «حسین» خوانده می شود محرّم از میان عرش با مصیبت حسین سبوی اشک بر روی زمین چکانده می شود تو را ز اصل نه ولی ز اسب بر زمین زدند ...که اسبها چنین به پیکرت دوانده می شود رسیدنی ست آن زمان که با نوای منتقم بهای قطره های خون تو ستانده می شود ...